รักในวัยเรียนเหมือนจุดเทียนกลางสายฝน จริงเหรอ...
posted on 18 Feb 2012 19:22 by 0-shiniko-0 directory Diaryช่วงนี้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองแปลกๆไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง
รู้สึกว่าตัวเองอารมณ์ขึ้นๆลงๆ
ทั้งๆที่ก็ไม่ได้มีอะไรมากระตุ้นต่ออะไรให้อารมณ์เสียแท้ๆ
แต่พอมานั่งคิดทบทวนเรื่องต่างๆ
วนไปวนมา
ก็พบสาเหตุที่ทำให้ตนเองเป็นแบบนี้
เมื่อวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา เรากะจะบอกคนคนนั้นของเราว่าเราชอบเขา
ตอนแรกก็กะจะพูดออกไปแล้ว...อยู่ๆเพื่อนเขาก็ถามเขาว่าซื้ออะไรให้คนนั้นของเขา
ทำให้เรารู้ว่า เขาชอบคนอื่น เรื่องที่ผ่านมามันเป็นการเพ้อของเราเพียงฝ่ายเดียว
หลงคิดว่า สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น มันเกิดขึ้นเพราะเขาชอบเรา
แต่จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่ มันเป็นเพียงการกระทำของเพื่อนที่กระทำต่อเพื่อนเท่านั้น
เราเพียงแค่เพ้อไปคนเดียวเท่านั้นเอง
ซึ่งอาการของเรามันหนักมาก อยู่ๆก็ซึมไปเอง แบบที่ไม่มีสาเหตุ
เป็นมา2วัน แถมเหวี่ยงใส่คนรอบข้างไป2-3รอบ จนต้องพยายามเลี่ยงการโต้ตอบกับเพื่อนๆ
จะได้ไม่ทำให้เกิดความขุ่นเคืองใจกับเพื่อนๆ
(จริงๆแล้วก็บอกเพื่อนไปลแว้ว่าเราอารมณ์ไม่ค่อยดี ถ้าเราเหวี่ยงหรืออะไรไป อย่าใส่ใจเลย)
พออารมณ์เริ่มดีขึ้น แล้วมองอะไรได้สว่างมากขึ้น
ก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมผู้ใหญ่ ถึงไม่ต้องการให้เด็กๆ มีความรัก
ดั่งสำนวนที่ว่า
"รักในวัยเรียน เหมือนจุดเทียนกลางสายฝน"
แต่เด็กๆ ก็จะเติ่มอีกท่อนหนึ่งเพิ่มเข้าไปเสมอ จนกลายเป็น
"รักในวัยเรียน เหมือนจุดเทียนกลางสายฝน แต่ฉันก็ไม่สน จะกางร่มก่อนจุดเทียน"
ฉันก็เป็นคนคนนึงที่ไม่เชื่อว่า การมีความรักในช่วงที่จะต้องให้ความสำคัญกับการเรียนมากที่สุด
เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง
ฉันคิดเสมอว่าฉันนั่นจะสามารถแยกเรื่องเรียนกับเรื่องความรักออกจากันได้เสมอ
จนถึงวันนึงที่ฉันได้พบคนที่ฉันชอบ(ชอบจริงๆ)
มันเป็นวันที่ฉันเริ่มจุดเทียนในมือของฉันขึ้นมา ท่ามกลางสายฝน
โดยที่มืออีกข้างหนึ่งก็ยังคงถือร่มเอาไว้ และพยายามประคองไม่ให้เทียนดับ
และไม่ให้ฉันเปียกปอนด้วยน้ำฝน
เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเริ่มไม่สนใจว่าฉันจะโดนหยดน้ำฝนมากแค่ไหน ฝนจะตกหนักอย่างไร
สนใจเพียงแค่ว่า แสงเทียนดวงน้อยบนเทียนของฉันจะต้องไม่ดับลง
มันต้องสว่างไสวอยู่เสมอ
แต่สุดท้ายแล้ว...ก็มีลมแรงๆพัดเข้าใส่ฉัน ฉันก็มัวแต่ห่วงว่าเทียนเล่มน้อยนั้นต้องไปดับ
มันจะต้องสว่างต่อไปจนวืมสนใจไปว่าฉันจะเปียกฝนมากแค่ไหน
มือที่คอยถือร่มนั้นก็เอามาปัดป้องหยดน้ำฝนที่พยายามเข้ามาสัมผัสเทียน
แต่สุดท้ายแล้ว...
ไฟดวงน้อยบนเทียนเส่มที่ฉันถือนั้นก็โดนน้ำฝน แล้วก็ดับลงไปในที่สุด
แล้วตัวฉันก็เปัยกปอนด้วยน้ำฝน และน้ำตาของตนเอง...
//ขอถามเพื่อนๆที่[หลง]มาอ่านบทความนี้หน่อยว่า
ถ้าเพื่อนเจอเหตุการณ์ที่ฉันจะเขียนลงไปด้านล่างนี้ พวกเธอจะคิกเพ้อไปไกลแบบฉันมั้ย
คนที่ฉันแอบชอบนั้น เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก พวกเราเคยแสดงคะลรด้วยกันรอบนึง
(นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันรู้จักเขา)
แล้วโต๊ะที่ฉันนั่งประจำในตอนเช้านั้นก็อยู่ใกล็โต๊กที่เขานั่งประจำในตอนเช้ามาก
ในตอนแรกนั้นก็ได้แค่ทักกันทุกเช้า แต่อยู่มาวันนึง เขาก็ซื้อขนมมาให้ฉันแล้วบอกว่า"ช่วยกินหน่อยนะ"
แล้วเขาก็ไป (จากการที่ฉันไปถามเพื่อนผู้หญิงคนอื่นมา เขาไม่เคยทำแบบนี้กะคนอื่นเลย)
ในอาทิตย์ที่มีการสอบ เขาชวนฉันไปคิดข้าวพร้อมกับเขา(และเพื่อนผู้ชายกลุ่มใหญ่ของเขา)สองรอบ
โดยที่ไม่แม้นแต่เอ่ยปากชอบ เพื่อนๆที่นั่งกะฉัน แม่นว่าเขาจะรู้จากเพื่อนฉันแล้วก็ตาม(แต่ฉันก็ปฏิเสธไป)
และเหตุการณ์ทำนองนี้อีก3-4รอบ จนทำให้ฉันคิดไปไกล(คนเดียว)
////ช่วงนี้ จิตตก+เพ้อหนักจนแปลมังงะไม่ออก เลยมานั่งพิมพ์เพ้อเล่นๆ เผื่ออาการของตัวเองจะดีขึ้น...
